logo

albert-vila-the-unquiet-sky

Albert Vila

The Unquiet Sky

Fresh Sound New Talent – 56:52

*****

Albert Vila is al een tijd aan de weg aan het timmeren. Hij begon zijn opleiding in de 90er jaren in Barcelona, zette ze verder in Nederland (o.a. met Jesse van Ruller) en de VS, en ging toen terug naar Spanje. Dan begon een periode van toeren door Europa. Bij ons won hij de Jazz Hoeilaart prijs voor compositie in 2012.

Op zijn laatste cd – opgenomen in New York – vind je vooral langere, strak gecomponeerde werken, afgewisseld met kortere stukjes sologitaar. Vila vertrekt dikwijls van een relatief eenvoudige lijn die, naarmate het nummer vordert, complexer en complexer wordt, aangevuld met loopjes en snellere bewegingen. Hij laat de tonaliteit van zijn gitaar variëren tussen agressief, hard, snel, direct enerzijds maar ook lyrisch en “soft” anderzijds. M.a.w. de man weet te schakeren.

Verwacht niet onmiddellijk de meest eenvoudige deuntjes die je zomaar meefluit: elk nummer gaat op een gedreven manier zijn eigen richting en brengt je meestal op een onverwachte plaats. Vila verweeft zijn toonladders muzikaal (we bedoelen: niet puur technisch-automatisc-mechanisch) en zonder enige moeite en breit op een creatieve manier een web rond zijn eigen initiële thema’s. Hij zet zichzelf voor het labyrint en vindt dank zij zijn creativiteit steeds moeiteloos (?) de uitweg.

Het is prachtig om te horen hoe hij gedoseerd de melodie en de spanning opbouwt en hoe de bandleden hem daarbij volgen… of precies in het offensief gaan (ook qua ritme) en op die uitdagende manier het geheel nog verrijken.  Qua sound en structurele opbouw deden de tunes ons heel dikwijls denken aan Pat Metheney. In die uitwerking legt de drummer (Brad Mehldau bandlid) blijvend de fundamenten en laat hij ook dikwijls opvallend botsende ritmes inwerken, wat de tunes extra spankracht geeft. De ritmesectie is trouwens erg druk en complex aanwezig in de composities van Vila.

De piano van de energievolle en gedreven Parks swingt aardig mee, unisono, of ze gaat in de contramine. De drie muzikanten bewandelen geen klassiek jazzidioom, zij willen vooral de weg van de hedendaagse jazz verkennen, wars van stijlinvloeden. Daarbij vormt het trio altijd een perfecte ondersteuning én partner van de gitarist die onrustig zoekt naar alle mogelijke invullingen en variaties op zijn eigen thema’s. Het Spaanse bloed kruipt waar het niet gaan kan…  Geholpen door zijn muzikanten slaagt hij daarin – maar de rusteloze zoeker Vila zet duidelijk zijn stempel op de sfeer van de gehele cd. Dit is echt een aanrader voor wie kwaliteitsgitaarjazz zoekt!

Albert Vila (el.g.), Aaron Parks (p), Doug Weiss (b), Jeff Ballard (dms).

Marc Van de Walle 

Datum: september 20, 2016