logo

Bill Stewart – Space Squid

35 Bill Stewart - Space Squid

Pirouet – 62:22

****

Jaja, Bill Stewart heeft zijn eigen stijl, wees daar maar zeker van. Een soort postmoderne benadering van het instrument, waarin het fragmentaire geaccentueerd wordt door de erg sterke onafhankelijkheid van de ledematen t.o.v. elkaar. Daarbij hoor je op deze plaat zijn polyritmiek en layering, het melodieuze is erg sterk aanwezig in zijn werk. Hij doet meer dan het ritme aangeven: op een subtiele wijze grijpt hij ook in op het harmonische gebeuren binnen de composities. De overige muzikanten laten zich overigens ook niet onbetuigd en gaan wonderwel mee in dit muzikale spel dat altijd muzikaal, tonaal scherp en subtiel blijft. De composities krijgen daardoor soms een ietwat zweverig karakter, maar dat is helemaal geen negatieve karakteristiek. Ze worden licht als lucht en zweven ergens in het ijle, terwijl de forward motion toch voelbaar sterk aanwezig blijft als fundering. Een ketting naar de grond, als het ware. Het is een plaat die geconcentreerd luisterwerk vereist, maar heel erg loont. Stewart heeft er een rijke carrière opzitten en hier merk je dat dit helemaal verdiend is (voor wie het voordien nog niet gehoord had). De elf composities op deze cd zijn allemaal van zijn hand, en – eerlijk gezegd – we hebben van drummers nog niet zo dikwijls zulke eerlijke en muzikaal gave platen afgeleverd gekregen. Wat alweer wijst op het muzikale spel van Stewart. Dit is geen gemakkelijke plaat, niettegenstaande er eigenlijk geen heksentoeren op te horen zijn. De sterkte zit hem in de subtiliteit, de touch, de manier waarop de nummers neergelegd  worden, dan wel op je afkomen. Als je dan hoort hoe dit kwartet ook nog kan swingen (Tincture bv), tja, dan word je helemaal stil. Een plaat die intimisme met joie de vivre mengt, al klinkt dat vreemd als omschrijving, we weten het. Maar: het smaakt naar nog…!

Marc Van de Walle

Bill Stewart (d), Seamus Blake (saxes), Bill Carrothers (p), Ben Street (b)

Datum: maart 14, 2016