logo

Masabumi Kikuchi – Black Orpheus

masabumi-kikuchi-black-orpheus

Masabumi Kikuchi
Black Orpheus

ECM Records – 70:52
****
In 2015 nam de jazzwereld afscheid van pianist Masabumi Kikuchi, die als geen ander het beeld van de irritant eigengereide én passioneel zoekende artiest belichaamde. De man was een vat vol tegenstrijdigheden waar moeilijk greep op te krijgen viel. Als performer soms zeer excentriek, ongenadig voor zijn collega’s, maar ook voor zichzelf. Kikuchi nam geen blad voor de mond en slaagde erin om brug na brug te verbranden. Dat is alleszins ook wat pianist Ethan Iverson (The Bad Plus) meegeeft in zijn liner notes, die een portret schilderen van Kikuchi als eigenwijze dwarsligger, maar dan wel eentje met een missie. Aanvankelijk was hij gekend voor een vurige stijl, verwant aan die van de jonge McCoy Tyner, maar later slorpte hij andere invloeden op (Paul Bley in het bijzonder) en vond hij een gelijkgezinde in Paul Motian, zijn meest frequente speelpartner, met wie hij zijn ECM-debuut maakte in 2012 (Sunrise, een trioplaat met bassist Thomas Morgan -nvdr). Black Orpheus bevat het laatste solorecital van Kikuchi, in 2012 opgenomen in Tokyo. Het is een uiterst spaarzaam en meditatief album geworden, waarin de ruimte centraal staat en vooral uiterst traag gespeeld wordt. Negen improvisaties worden geschetst met zachte grijstinten, dwarrelen zachtjes als wiegende bladeren mee in een creatieve bries, op weg naar onbekende bestemmingen. Kalm, raadselachtig, soms ook een beetje hermetisch. Mooist van al zijn echter de twee composities: het titelnummer, een bossa uit 1959, en Little Abi, een ode aan zijn dochter die hij in de jaren 1970 al speelde met Elvin Jones. Beide stukken zijn delicate brokjes tederheid die de aanschaf van Black Orpheus al rechtvaardigen.
Guy Peters
Masabumi Kikuchi (p)

Datum: september 20, 2016