logo

TaxiWars – Fever

taxiwars-fever

TaxiWars

Fever

Universal – 41:12

*****

Met Fever heeft TaxiWars een meer dan waardige opvolger afgeleverd voor het titelloze debuutalbum. De composities en teksten zijn nog sterker uitgewerkt, de muziek is meer uitgebalanceerd en je hoort een groep die blinkt van het zelfvertrouwen. Met opener Fever zet het kwartet meteen de toon: een uptempo nummer waarbij je moeilijk kunt blijven stilzitten. Drummer Antoine Pierre en bassist Nicolas Thys zorgen voor een hoog tempo, waar zowel Tom Barman als saxofonist Robin Verheyen nog een stevige schep bovenop doen. De adrenaline spat er vanaf. Op Soliloque horen we Barman in het Gainsbourg-Frans, een elektronisch loopje er bovenop en Verheyen die alles nauwgezet volgt. Een eerste rustmoment komt er met Trash Metal Ballad.  Dit is meteen ook het meest jazzy nummer op Fever, met lange en broeierige instrumentale stukken. Airplane heeft de structuur van een indie popsong met een donkere sax, en doet onvermijdelijk denken aan dEUS, die andere band van Barman. Maar met Controlled Demolition, een stuk van amper anderhalve minuut, is de ADHD-medicatie alweer uitgewerkt.  Dit is TaxiWars met een groot punkgehalte! En Route lijkt een biografisch stukje over het harde leven on the road: “Can we forgive and forget, what is meant and what is said…”  Afsluiter is het bezwerende Egyptian Nights, een nummer van bijna acht minuten. “The battle is lost, the war is won”, klinkt het. The battle slaat misschien op het album dat ten einde is. Maar dat TaxiWars deze oorlog gewonnen heeft staat buiten kijf. Op korte tijd en met amper twee albums staat TaxiWars meteen al bovenaan in het lijstje van Belgische jazzbands met internationale uitstraling. Misschien niet voor jazzpuristen, maar wel voor iedereen die de jazz anno 2016 omarmt.

Dirk Roels

Tom Barman (voc), Robin Verheyen (sax), Nicolas Thys (b), Antoine Pierre (d)

Datum: november 29, 2016